Do you realise why nowadays,
We don't really give in to each other,
Don't really care for each other at all?


Do you realise why nowadays,
We don't really walk hand in hand,
Don't trust each others' words?



Just a trail seperation to let you realise,
It isn't breaking up;
Just a retreat to adjust ourselves.


If we're still heedless and were to meet repeatedly,
Rendering everyday as before,


It'll further aggravate the scar of us at odds with each other.


It's like our love is getting satiated.


I think we should stop seeing each other for a while.


Being lonesome, we probably will get to know,


Seperated from each other,
Will we be able to endure that?
If without each other.


Being lonesome, perhaps we will get to know,


What if there's someone else who comes in.
Will try and consider that.


Whether our heart wants that person?
Or that our hearts still yearns,


Wanting to return to love each other as before.

            

เธอถามฉันในวันนี้

ระหว่าง"เรา"ยังเหมือนเดิมอยู่ไหม


ฉันมั่นใจในคำตอบว่า....ความสัมพันธ์ของเราในวันนี้ ยังเหมือนเดิม


แต่ความรู้สึกของฉันนั้นเปลี่ยนไป...


เปลี่ยนไปจากที่....ฉันเคยคิดถึงเธอมาก


แต่วันนี้ฉันคิดถึงมากขึ้น

และจะคิดถึงเธอมากขึ้นทุกวัน

จนบางครั้งรู้สึกว่า ทรมาน และเป็นการทำร้ายตัวเอง


เพราะฉันเหนื่อยกับการพยายามที่จะเป็นสุดที่รัก
จนขาดความเป็นตัวเองมากเกินไป


ฉันแค่อยากจะเป็นคนดีของเธอ เหมือนที่เธอบอกจะเป็นคนของฉัน


บางครั้งฉันคิดว่าการอยู่คนเดียวอาจจะดีเสียกว่า

แต่ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ
ไม่อยากทำร้ายตัวเองที่อาจจะต้องทำใจให้ลืมเธอ


ที่รักฉันขอโทษนะ
ที่วันนี้ฉันยังทำให้ดีไม่พอทั้งๆที่ฉันก็พยามแล้ว
ขอโทษที่บางครั้งฉันทำงาน จนละเลยความรู้สึกของเธอ


ฉันแค่อยากให้เราถอยหลังคนละก้าว มีช่วงชีวิตเป็นของตัวเอง

หยุดคิดทบทวนอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง


และตัดสินใจอะไรบางเรื่องด้วยตัวเอง

ฉันแค่ลืมบอกเธอ เลยเหมือนว่าฉันเฉยชาต่อเธอ

ที่รัก เธอได้ยินฉันไหม

ฉันแค่น้อยใจ...
เวลาที่ฉันต้องการเธอ เธอให้ฉันไม่ได้


แต่เธอให้"คนอื่น"ได้เสมอ


การที่เราห่างกันสักพัก อาจจะให้คำตอบตัวเองได้ดีว่า...

เรายังต้องการกันและกันอยู่ไหม

เธอต้องการฉัน หรือต้องการใคร